موت را از غیب می کرد او کدی

از فراق مرگ بر خود نوحه کرد

کین حیات او را چو مرگی می نمود

کار پیشش بازگونه گشته بود

ان فی موتی حیاتی می زدی

موت را چون زندگی قابل شده

با هلاک جان خود یک دل شده