کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 41

نور می نوشد مگو نان می خورد

شاعرمولوی

اثربخش ۱۱۴ - آمدن شیخ بعد از چندین سال از بیابان به شهر غزنین و زنبیل گردانیدن به اشارت غیبی و تفرقه کردن آنچ جمع آید بر فقرا هر که را جان عز لبیکست نامه بر نامه پیک بر پیکست چنانک روزن خانه باز باشد آفتاب و ماهتاب و باران و نامه و غیره منقطع نباشد

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

38
آن گلو از نور حق دارد غلو
#
39
در حق او خورد نان و شهد و شیر
#
40
به ز چله وز سه روزه صد فقیر
#
41
نور می نوشد مگو نان می خورد
انتخاب‌شده
42
لاله می کارد به صورت می چرد
#
43
چون شراری کو خورد روغن ز شمع
#
44
نور افزاید ز خوردش بهر جمع
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 41 از «بخش ۱۱۴ - آمدن شیخ بعد از چندین سال از بیابان به شهر غزنین و زنبیل گردانیدن به اشارت غیبی و تفرقه کردن آنچ جمع آید بر فقرا هر که را جان عز لبیکست نامه بر نامه پیک بر پیکست چنانک روزن خانه باز باشد آفتاب و ماهتاب و باران و نامه و غیره منقطع نباشد» است.