باز اخوان را از آن زهراب بود

طاعمش داند کزان چه می خورد

صورت یوسف چو جامی بود خوب

زان پدر می خورد صد باده طروب

کان دریشان خشم و کینه می فزود

باز از وی مر زلیخا را سکر

می کشید از عشق افیونی دگر