باز از وی مر زلیخا را سکر

زان پدر می خورد صد باده طروب

باز اخوان را از آن زهراب بود

کان دریشان خشم و کینه می فزود

می کشید از عشق افیونی دگر

غیر آنچ بود مر یعقوب را

بود از یوسف غذا آن خوب را