کان دریشان خشم و کینه می فزود

صورت یوسف چو جامی بود خوب

زان پدر می خورد صد باده طروب

باز اخوان را از آن زهراب بود

باز از وی مر زلیخا را سکر

می کشید از عشق افیونی دگر

غیر آنچ بود مر یعقوب را