سر فرود انداختند آن مهتران

آتش اندر بو و اندر رنگ زن

گر نه ای در راه دین از ره زنان

رنگ و بو مپرست مانند زنان

عذرجویان گشه زان نسیان به جان

از دل هر یک دو صد آه آن زمان

هم چو دودی می شدی تا آسمان