از دل هر یک دو صد آه آن زمان

رنگ و بو مپرست مانند زنان

سر فرود انداختند آن مهتران

عذرجویان گشه زان نسیان به جان

هم چو دودی می شدی تا آسمان

کرد اشارت شه به جلاد کهن

که ز صدرم این خسان را دور کن