کرد اشارت شه به جلاد کهن

عذرجویان گشه زان نسیان به جان

از دل هر یک دو صد آه آن زمان

هم چو دودی می شدی تا آسمان

که ز صدرم این خسان را دور کن

این خسان چه لایق صدر من اند

کز پی سنگ امر ما را بشکنند