عذرجویان گشه زان نسیان به جان

گر نه ای در راه دین از ره زنان

رنگ و بو مپرست مانند زنان

سر فرود انداختند آن مهتران

از دل هر یک دو صد آه آن زمان

هم چو دودی می شدی تا آسمان

کرد اشارت شه به جلاد کهن