که همی سازم فرج را وصلتی

که گهی می گفت ای خاتون من

که مبادا باشد این دستان و فن

خواجه جمعیت بکرد و دعوتی

تا جماعت عشوه می دادند و گان

که ای فرج بادت مبارک اتصال

تا یقین تر شد فرج را آن سخن