از ندامت آخرش ده می دهند

باز رو در کان چو زر ده دهی

تا رهد دستان تو از ده دهی

صورتی را چون بدل ره می دهند

توبه می آرند هم پروانه وار

باز نسیان می کشدشان سوی کار

هم چو پروانه ز دور آن نار را