توبه می آرند هم پروانه وار

تا رهد دستان تو از ده دهی

صورتی را چون بدل ره می دهند

از ندامت آخرش ده می دهند

باز نسیان می کشدشان سوی کار

هم چو پروانه ز دور آن نار را

نور دید و بست آن سو بار را