هم چو پروانه ز دور آن نار را

از ندامت آخرش ده می دهند

توبه می آرند هم پروانه وار

باز نسیان می کشدشان سوی کار

نور دید و بست آن سو بار را

چون بیامد سوخت پرش را گریخت

باز چون طفلان فتاد و ملح ریخت