باز نسیان می کشدشان سوی کار

صورتی را چون بدل ره می دهند

از ندامت آخرش ده می دهند

توبه می آرند هم پروانه وار

هم چو پروانه ز دور آن نار را

نور دید و بست آن سو بار را

چون بیامد سوخت پرش را گریخت