چون گریزم زانک بی تو زنده نیست

توبه سایه ست و تو ماه روشنی

ای ز تو ویران دکان و منزلم

چون ننالم چون بیفشاری دلم

بی خداوندیت بود بنده نیست

جان من بستان تو ای جان را اصول

زانک بی تو گشته ام از جان ملول