اندر آن گل اندک اندک می فزود

خلقت طفل از چه اندر نه مه است

زانک تدریج از شعار آن شه است

خلقت آدم چرا چل صبح بود

نه چو تو ای خام که اکنون تاختی

طفلی و خود را تو شیخی ساختی

بر دویدی چون کدو فوق همه