سال قحط از آفتاب خیره خند

گرچه شد رویم ترش کالحق مر

این دلم باغست و چشمم ابروش

ابر گرید باغ خندد شاد و خوش

باغها در مرگ و جان کندن رسند

ز امر حق وابکوا کثیرا خوانده ای

چون سر بریان چه خندان مانده ای