باغها در مرگ و جان کندن رسند

این دلم باغست و چشمم ابروش

ابر گرید باغ خندد شاد و خوش

سال قحط از آفتاب خیره خند

ز امر حق وابکوا کثیرا خوانده ای

چون سر بریان چه خندان مانده ای

روشنی خانه باشی هم چو شمع