چون سر بریان چه خندان مانده ای

سال قحط از آفتاب خیره خند

باغها در مرگ و جان کندن رسند

ز امر حق وابکوا کثیرا خوانده ای

روشنی خانه باشی هم چو شمع

گر فرو پاشی تو هم چون شمع دمع

آن ترش رویی مادر یا پدر