نگذری زین بعد سیصد ساله تو

مانده ای بر جای چل سال ای سفیه

می روی هر روز تا شب هروله

خویش می بینی در اول مرحله

تا که داری عشق آن گوساله تو

تا خیال عجل از جانشان نرفت

بد بریشان تیه چون گرداب زفت