بر دل او زد که رو زحمت ببر

ور کشد آن دیر هان زنهار تو

ورد خود کن دم به دم لاتقنطوا

این بگفت و دست خود آن مژده ور

چون به خویش آمد ز غیبت آن جوان

می نگنجید از فرح اندر جهان

زهره او بر دریدی از قلق