چون به خویش آمد ز غیبت آن جوان

ورد خود کن دم به دم لاتقنطوا

این بگفت و دست خود آن مژده ور

بر دل او زد که رو زحمت ببر

می نگنجید از فرح اندر جهان

زهره او بر دریدی از قلق

گر نبودی رفق و حفظ و لطف حق