هین سخن خا نوبت لب خایی است

نک بسوفسطایی بدظن رسی

او خود از لب خرد معزول بود

شد ز حس محروم و معزول از وجود

گر بگویی خلق را رسوایی است

چیست امعان چشمه را کردن روان

چون ز تن جان رست گویندش روان