گر سبد خواهی توانی کردنش

آن بود کان می نجنبد در رکون

عضو حر شاخ تر و تازه بود

می کشی هر سو کشیده می شود

هم توانی کرد چنبر گردنش

چون شد آن ناشف ز نشف بیخ خود

ناید آن سویی که امرش می کشد