می کشی هر سو کشیده می شود

پس نشان نشف آب اندر غصون

آن بود کان می نجنبد در رکون

عضو حر شاخ تر و تازه بود

گر سبد خواهی توانی کردنش

هم توانی کرد چنبر گردنش

چون شد آن ناشف ز نشف بیخ خود