آن بود کان می نجنبد در رکون

نشف کرد از تو خیال آن وشات

شبنمی که داری از بحر الحیات

پس نشان نشف آب اندر غصون

عضو حر شاخ تر و تازه بود

می کشی هر سو کشیده می شود

گر سبد خواهی توانی کردنش