همی خواند بر شهریار آفرین

پر از گرز و شمشیر و پر خواسته

یکی ماه پیکر درفش از برش

بابر اندر آورده تابان سرش

ازو شاد شد شاه ایران زمین

پس گستهم اشکش تیزگوش

که با زور و دل بود و با مغز و هوش