چوبی گریه نشاید بود خندان

دهن پر خنده داری دیده پر آب

چو صبح آن روشنان از گریه رستند

که برق خنده را بر لب ببستند

وزین خنده نشاید بست دندان

بیاموزم تو را گر کاربندی

که بی گریه زمانی خوش بخندی