که بی گریه زمانی خوش بخندی

چوبی گریه نشاید بود خندان

وزین خنده نشاید بست دندان

بیاموزم تو را گر کاربندی

چو خندان گردی از فرخنده فالی

بخندان تنگدستی را به مالی

نه بینی آفتاب آسمان را