وزین خنده نشاید بست دندان

چو صبح آن روشنان از گریه رستند

که برق خنده را بر لب ببستند

چوبی گریه نشاید بود خندان

بیاموزم تو را گر کاربندی

که بی گریه زمانی خوش بخندی

چو خندان گردی از فرخنده فالی