یکایک هر چه می دانم سر و پای

که باد از روی خوبت چشم بد دور

حکایت های این صورت دراز است

وزین صورت مرا در پرده راز است

بگویم با تو گر خالی بود جای

بفرمود آن صنم تا آن بتی چند

بنات النعش وار از هم پراکند