بفرمود آن صنم تا آن بتی چند

وزین صورت مرا در پرده راز است

یکایک هر چه می دانم سر و پای

بگویم با تو گر خالی بود جای

بنات النعش وار از هم پراکند

چو خالی دید میدان آن سخندان

درافکند از سخن گوئی به میدان