به هر شاخی رگی با جان من داشت

چو ماه از اختران خود جدائی

نه خورشیدی چنین تنها چرائی

کجا سرو تو کز جانم چمن داشت

رخت ماهست تا خود بر که تابد

منش گم کرده ام تا خود که یابد

همه شب تا به روز این نوحه می کرد