رخت ماهست تا خود بر که تابد

نه خورشیدی چنین تنها چرائی

کجا سرو تو کز جانم چمن داشت

به هر شاخی رگی با جان من داشت

منش گم کرده ام تا خود که یابد

همه شب تا به روز این نوحه می کرد

غمش بر غم افزود و درد بر درد