همه شب تا به روز این نوحه می کرد

به هر شاخی رگی با جان من داشت

رخت ماهست تا خود بر که تابد

منش گم کرده ام تا خود که یابد

غمش بر غم افزود و درد بر درد

چو مهر آمد برون از چاه بیژن

شد از نورش جهان را دیده روشن