چو مهر آمد برون از چاه بیژن

منش گم کرده ام تا خود که یابد

همه شب تا به روز این نوحه می کرد

غمش بر غم افزود و درد بر درد

شد از نورش جهان را دیده روشن

همه لشگر به خدمت سر نهادند

به نوبت گاه فرمان ایستادند