غمش بر غم افزود و درد بر درد

رخت ماهست تا خود بر که تابد

منش گم کرده ام تا خود که یابد

همه شب تا به روز این نوحه می کرد

چو مهر آمد برون از چاه بیژن

شد از نورش جهان را دیده روشن

همه لشگر به خدمت سر نهادند