منش گم کرده ام تا خود که یابد

کجا سرو تو کز جانم چمن داشت

به هر شاخی رگی با جان من داشت

رخت ماهست تا خود بر که تابد

همه شب تا به روز این نوحه می کرد

غمش بر غم افزود و درد بر درد

چو مهر آمد برون از چاه بیژن