چو بخت آمد به راهت ره بگردان

کنون کان چشمه را با گل نه بینم

چو خار آن به که بر آتش نشینم

که فرمودم که روی از مه بگردان

کدامین دیو طبعم را بر این داشت

که از باغ ارم بگذشت و بگذاشت

همه جائی شکیبائی ستودست