نکردی تا توئی زین زشت تر کار

گهی دل را به نفرین یاد کردی

ز دل چون بیدلان فریاد کردی

گهی با بخت گفتی کای ستمکار

مرادی را که دل به روی نهادی

بدست آوردی و از دست دادی

فرو شد ناگهان پایت به گنجی