بود یاقوت یا پیروزه را جای

بسا دیبا که یابی سرخ و زردش

کبود و ازرق آید در نوردش

بسا در جا که بینی کرد فرسای

چو بانو زین سخن لختی فرو گفت

بت بی صبر شد با صابری جفت

وزین در نیز شاپور خردمند