بت بی صبر شد با صابری جفت

بسا در جا که بینی کرد فرسای

بود یاقوت یا پیروزه را جای

چو بانو زین سخن لختی فرو گفت

وزین در نیز شاپور خردمند

بکار آورد با او نکته ای چند

دلش را در صبوری بند کردند