وزین در نیز شاپور خردمند

بود یاقوت یا پیروزه را جای

چو بانو زین سخن لختی فرو گفت

بت بی صبر شد با صابری جفت

بکار آورد با او نکته ای چند

دلش را در صبوری بند کردند

به یاد خسروش خسرند کردند