چو بانو زین سخن لختی فرو گفت

کبود و ازرق آید در نوردش

بسا در جا که بینی کرد فرسای

بود یاقوت یا پیروزه را جای

بت بی صبر شد با صابری جفت

وزین در نیز شاپور خردمند

بکار آورد با او نکته ای چند