چو بید از سنگ مجرا می تراشید

چنان از هم درید اندام آن بوم

که می شد زیر زخمش سنگ چون موم

به تیشه روی خارا می خراشید

به هر تیشه که بر سنگ آزمودی

دو هم سنگش جواهر مزد بودی

به یک ماه از میان سنگ خارا