سر و کارش به رسوائی کشیدی

به هشیاری و مستی گاه و بیگاه

نکردم جز خیالت را نظرگاه

کسی جز من گر این شربت چشیدی

به خلوت جامه از غم می دریدم

به زحمت جامه نو می بریدم

بدان تا لشگر از من برنگردد