ز بام سپد کوه خنده بخاست

پس آن قبضه چرخ بر کف بسود

بزد تیر بر سینه اسپ گیو

فرود آمد از باره برگشت نیو

همی مغز گیو از گواژه بکاست

برفتند گردان همه پیش گیو

که یزدان سپاس ای سپهدار نیو