که یزدان سپاس ای سپهدار نیو

ز بام سپد کوه خنده بخاست

همی مغز گیو از گواژه بکاست

برفتند گردان همه پیش گیو

که اسپ است خسته تو خسته نه ای

توان شد دگر بار بسته نه ای

برگیو شد بیژن شیر مرد