همی مغز گیو از گواژه بکاست

بزد تیر بر سینه اسپ گیو

فرود آمد از باره برگشت نیو

ز بام سپد کوه خنده بخاست

برفتند گردان همه پیش گیو

که یزدان سپاس ای سپهدار نیو

که اسپ است خسته تو خسته نه ای