برفتند گردان همه پیش گیو

فرود آمد از باره برگشت نیو

ز بام سپد کوه خنده بخاست

همی مغز گیو از گواژه بکاست

که یزدان سپاس ای سپهدار نیو

که اسپ است خسته تو خسته نه ای

توان شد دگر بار بسته نه ای